من دلم می خواهد

خانه ای

داشته باشم پر دوست

کنج هر دیوارش

دوستهایم بنشینند آرام

گل بگو گل بشنو

هرکسی می خواهد

وارد خانه پر عشق و صفایم گردد

یک سبد بوی گل سرخ

به من هدیه کند

شرط وارد گشتن

شست و شوی دلهاست

شرط آن داشتن

یک دل بی رنگ و ریاست

بر درش برگ گلی می کوبم

روی آن با قلم سبز بهار

می نویسم ای یار

خانه ی ما اینجاست

تا که سهراب نپرسد دیگر

“خانه دوست کجاست؟ ”

دلـم براے تو تنگــ شده است

اما نمیدانـم چڪارڪنم

مثل پرنده اے لالـم
ڪہ میخواهـد آواز بخـوانـد و نمےتوانـد

نیمے آتشـم،
نیمے بـاران.
امـا بـارانـم،

آتشـم را خامـوش نمےڪند